Tuesday, 9 February 2016

வாழ்க்கைப் பயணமும் வங்கி அனுபவங்களும் 5.சிதம்பரம்


மீண்டும் ஆரம்பப்பள்ளிப்பருவம்
The Illiterate School Master என்ற கதை கல்லூரியில் பாடமாகப் படித்தததாக நினைவு. கல்வி அறிவே இல்லாத ஒருவர் எப்படி ஒரு பள்ளியைத் துவங்கி தானே ஆசிரியாரக இருந்து வெற்றிகரமாக வகுப்புகளை நடத்துகிறார் என்ற கதை அது. கிட்டத்தட்ட அது மாதிரி ஒரு பள்ளியில் படித்த அனுபவம் சிதம்பரத்தில்.  .
அப்பாவுக்கு மேட்டூரிலிருந்து சிதம்பரத்திற்கு இட மாறுதல். நான் மூன்று அல்லது நான்காம் வகுப்பு படித்ததாக நினைவு. முதலில் ஊருக்கு சற்று வெளியே ஒரு புதிய அழகான வீட்டுக்குக் குடி போனதாக நினைவு..அங்கு பாதுகாப்பு குறைவு என எண்ணி சில நாட்களிலேயே ஊருக்கு நடுவே ஒரு பெரிய பழைய வீட்டுக்கு இடம் பெயர்ந்தோம்
பெரிய .தாழ்வாரம் .கீழேயும் மாடியிலும் என விசாலமான வீடு. பின்னால் கொல்லைபபுறம். மாடிச்சுவரில் பெரிய பெரிய ஓவியங்கள் வரையப்பட்டிருக்கும்.. வீட்டில் நிறைய போந்தாக் கோழிகள் வளர்த்தோம்..மேட்டூரில் நாங்கள் இருந்தது மிகப்பெரிய தோட்டத்துடன் கூடிய அமைப்பான வீடு.தனியாக மாட்டுகொட்டகை கோழி புறா என்று இனிமையான நினைவுகள். அதோடு ஒப்பிட்டுப்பார்த்தால் சிதம்பரம் வீடு மனதுக்குப் பிடிக்கவில்லை.
வீட்டுக்கு எதிரில் ஒரு வீட்டில் பள்ளிக்கூடம். ( மக்குப் பள்ளிக்கூடம் என்று செல்லப்பபெயர் சூட்டியுருந்தோம்.) சமையல்,காபி,சாப்பாட்டுக்கு  இடையே பாடமும் நடக்கும்.. அந்த வீட்டுதலைவர் பல்கலைகழகத்தில் பணியாற்றி வந்தார் .மிகவும் ஒல்லியாக இருப்பார்.. அவர் துணைவி அதற்கு நேர் எதிர்..அவர்தான் பள்ளியின் தாளாளர் தலைமை ஆசிரியை ,ஆசிரியை எல்லாம்.
நல்ல பள்ளியில்தான் படிக்கவேண்டும் என்பது போன்ற சிந்தனைகள் அப்போதெல்லாம் பெரிதாகப்பரவவில்லை. பள்ளிதரத்தினால் யாரும் சோடை போகவும் இல்லை.
  அக்காமார் இருவர் -நூர், ஜென்னத்-  அண்ணாமலைப்பல்கலைக்கழகத்தில் படித்ததாக நினைவு.
அப்பாவின் அலுவலகப் பணிகளை என் மனதில் பதிய வைத்தது இந்தப் பருவத்தில்தான்.காலையில் பெரும்பாலும் அப்பா அலுவலகம் செல்வது கிடையாது. காலை ஏழு மணி அளவில் ஒரு சுகாதார ஆய்வாளர் வீட்டுக்கு வந்து விடுவார். அப்பாவும் அவரும்    ஒரு நாளைக்கு ஒரு பகுதிக்கு சென்று துப்புரவுப் பணிகளைக் கண்காணிப்பர். ஏதேனும் குறைகள் தென்பட்டால் உடனடி நடவடிக்கை மேற்கொள்ளப்படும் பத்து மணிக்கு மேல் நகராட்சிப் பள்ளிகள் மருத்துவமனைகள் தினசரிச் காய் கறிச் சந்தைகள் கறி, மீன் விற்கும் இடங்கள் உணவு விடுதிகளில் ஆய்வு.  திரைப்பட அரங்குகளில் இரவில் அவ்வப்போது ஆய்வு. எந்தக் குறைகள் எங்கு தென் பட்டாலும் உடனடி அதிரடி நடவடிக்கை
இது ஏதோ முதல்வன் திரைப்படத்தில் வரும் கற்பனைக்  காட்சி அல்ல.(முதல்வன் படக்கதை ஒரு Fairy Tale குழந்தைகளுக்குச சொல்லும் தேவதைக் கதை என்று படத்தின் கதை ஆசிரியர் சுஜாதா சொன்னார்.)  அன்றாடம் நடைபெறும் நிர்வாக இயல்பு நடவடிக்கை..
இன்னொன்று அப்பா சொல்லிக்கேட்டது நகராட்சிக்கான கட்டிடங்கள் கட்டும்போது செங்கற்களை இரவு முழுதும் நீரில் ஊற வைத்து காலையில் ஒவ்வொரு செங்கலாகாத் தூக்கி வீசுவார்களாம் அதில் உடையாமல் இருக்கும் செங்கற்களை மட்டும் கட்டிடம் கட்ட வைத்துக்கொண்டு உடைந்தவற்றைக் கழித்து விடுவார்களாம்.( நான் பூந்தமல்லியில் சொந்த வீடு கட்டும்போது ஒப்பந்தக் காரரிடம் இது பற்றி சொல்லிப்பார்த்தேன். அதற்கு அவர் “இப்படியெல்லாம் செய்யச் சொன்னால் நம்மைத்தூககிப் போட்டு உடைத்து விடுவார்கள்” என்று சிரித்தவாறே பயமுறுத்தினார்
சிதம்பரத்திற்கு சற்றுத் தொலைவில் நகராட்சிக் குடி நீர் அமைப்பு இருந்தது. அங்கு தண்ணீர் சேகரிப்பு, வடிகட்டுதல் தேக்கி வைத்தல் குளோரின் சேர்த்தல் என்று பல நிலைகளில் பல தொட்டிகள் எந்திரங்கள் இருக்கும். அந்த இடம் ஒரு அழகான பூங்கா போல் அழகிய செடிகளுடன் பசுமையாக இருக்கும். அங்கு அவ்வப்போது எல்லோரும் சிற்றுலா சென்று வருவோம்.
இன்னொரு பசுமையான நினைவு பரங்கிபேட்டை. அத்தா (இனிமேல் அப்பாவுக்குப் பதில் அத்தா) அங்குள்ள தன் நண்பரைப் பார்க்கப் போகும்போது நானும் போவேன். அங்கு ஒரு பெரிய மீன் கண்காட்சிக்குப் போவோம். அங்கே திமிங்கிலத்தின் முதுகெலும்பு பார்த்ததாக நினைவு. ஒரு வகை மீன் தன் உடம்பை காற்றடித்த பலூன் போல் உப்ப வைத்து நீரின் மேல் மட்டத்தில் மிதக்கும். சிறிது நேரம் கழித்து உடம்பை பழைய படி சுருக்கிக்கொண்டு நீந்த ஆரம்பிக்கும். அதைப்பார்க்க மிகவும் அழகாவும் வியப்பாகவும் இருக்கும்.
சிதம்பரம் நடராஜர் கோயிலுக்கும் சென்று பார்த்திருக்கிறோம். அண்ணாமலைப் –பல்கலைக்கழகம் சென்றுருக்கிறேன்.நல்ல அடர்த்தியான மரம் செடி கொடிகள், நெடிது உயர்ந்த கட்டிடங்கள் என்று ஒரு கம்பீரமான இனிய நினைவாகப் பதிந்திருக்கிறது  அத்தா படித்த,, அக்காமார் படித்த அண்ணாமலையில் நானும் தொலை தூரக் கல்வியில் ஒரு முதுகலைப் பட்டயமும் யோகாவில் முதுநிலைப்பட்டமும் பெற்றேன் (ஐம்பத்தைந்து, அறுபது வயதுக்கு மேல்.)
அத்தா பள்ளிப்படிப்பை (பதினோராம் வகுப்பு SSLC) முடித்திருந்தபோது பல்கலைகழக நிறுவனர் திரு அண்ணாமலை செட்டியார் வீட்டுக்கு வந்துஅத்தாவிடம் “நம் ஊர்ப்பிள்ளைகள் வேறு எங்கும் போகக்கூடாது. அண்ணாமலையில்தான் படிக்கவேண்டும் “ என்று சொன்னதோடு தன் வண்டியிலேயே அழைத்துச் சென்று பல்கலைக்கழகத்திலும் விடுதியிலும் இடம் கொடுத்து கல்வி உதவித்தொகைக்கும்(மாதம் ஒரு ரூபாயா ஒரு அணாவா என்பது நினைவில்லை.) ஏற்பாடு செய்து கொடுத்தாராம்
அண்ணாமலையில் முதன் முதலில் விடுதியில் அசைவ உணவு ஏற்பாடு செய்த பெருமை அத்தாவையே சேரும்.
தம்பி சகாபுதீன் நிகழ்வுகளை விவரிக்கும்போது பெயர்களைத் தெரிவித்தால் இன்னும் சுவையாக இருக்கும் என்று சொன்ன கருத்தின் படி இந்தப்பகுதியிலிருந்து  பெயர்களைக் குறிப்பிடுகிறேன்.
இது போல் படிக்கும் அனைவரும் கருத்துக்களையும் நிறை குறைளையும் தெரிவித்தால் எனக்கு  உற்சாகமாக இருக்கும்.
நான் இதுவரை வாட்சப்பில் இல்லை .எனவே தொலைபேசியிலோ telegram மிலோ மின்அஞ்சலிலோ தொடர்பு கொள்ளலாம். sherfuddinp@gmail.com .
Blog இல் படிப்பவர்கள் blog/ facebook இல் பதிவு செய்யலாம்.  வாட்சப்பில்தான் முடியும் என்பவர்கள் பைசல் /இதயத்துல்லாவுக்கு அனுப்பலாம்.
இ(க)டைச்செருகல்- வாட்சப் வந்ததில் பலருடைய தமிழறிவும் இலக்கிய ஆர்வமும் கவிதைத்திறனும் வெளிஉலகிற்கு தெரிய ஆரம்பித்தது. உங்கள் தமிழ் பசிக்குத் தீனி போட இரண்டு சிறிய வினாக்கள்
ஒன்று வாட்சப் –தமிழ்ச் சொல் என்ன ?
இரண்டு மெய்ப்புல அறைகூவலர் இந்தத்தமிழ்ச் சொல்லுக்குப் பொருள் என்ன ?
தெரிந்தவர்கள் எனக்குத் தெரியப்படுத்தலாம்.தெரியாதவர்கள் என்னிடம் கேட்கலாம் .அல்லது அடுத்த பகுதி வரை பொறுமை காக்கலாம்
பயணம் தொடரும்

  .”

Friday, 5 February 2016

வாழ்க்கைப் பயணமும் வங்கி அனுபவங்களும்


2.சண்டிகர்

ஆம்பூருக்கும் சண்டிகருக்கும் முப்பது ஆண்டுகள் இடைவெளி.
இப்போது நான் வங்கியில் மேலாளர் பீகாரில் பணியாற்றிகொன்றிருந்த நான் அங்கே பள்ளிபடிப்புக்கான வசதி இல்லாததால் அங்கே குடும்பத்தை அழைத்துச் செல்ல முடியவில்லை. அப்போது வங்கியில் ஊழியர் பயிற்சிக் கூடங்களில் பணியாற்ற மேலாளர்களைத் தேர்ந்த்தெடுப்பதாக அறிவிப்பு வந்தது,  அதற்கு விண்ணப்பித்த எனக்கு  ஜலந்தர் மையத்திற்கு தேர்வாகி இருப்பதாகவும் ஜலந்தர் மையம் திறப்பதில் சில நிர்வாகப் பிரச்சனைகள் இருப்பதால் சண்டிகர் மையத்தில் பணியாற்றும்படியும் ஆணை வந்தது.
பெங்களூர் தலைமைப் பயிற்சி மையத்தில் இரு வாரம் கடுமையான பயிற்சிக்குப்பின் சண்டிகர் பயணம்
டெல்லி வரை தொடர் வண்டியில் பயணித்து அங்கு விமானப்படை உயர் அதிகாரியாக இருந்த என் சகோதரன் அஜ்மல் கான்வீட்டில் சிறிது ஓய்வு எடுத்துக்கொண்டு பேருந்தில் சண்டிகர் பயணித்தேன். வசதியான இருக்கைகள் கொண்ட குளிரூட்டப்பட்ட வண்டி என்பதால் பயண அலுப்புத் தெரியவில்லை. மேலும் உணவுக்காக நிறுத்தும்போது ஆங்கிலத்தில் தெளிவான அறிவிப்பு-குரலிலும் எழுத்திலும், உணவகம் அமைத்திருந்த இடம் ஒரு பெரிய பூங்கா போல் மனதுக்கு இதமாக இருந்தது. சுத்தமான கட்டணமில்லா (விலையில்லா ?)க் கழிப்பறைகள். உணவும் சுவையாக இருந்தது
சண்டிகர் பேருந்து நிலையத்துக்கு வந்திருந்த என் நண்பர் ராஜன்- என்னோடு துறையூரில் பணி புரிந்தவர்- அன்புடன் தன் இல்லத்திற்கு அழைத்துச் சென்றார் . அங்கு ஓரிரு நாட்கள் தங்கினேன்.. பிறகு பயிற்சி கூடத்தில் பணி புரிந்த இரண்டு தமிழர்களும் நானும் சேர்ந்து ஒரு வீட்டை வாடகைக்குப் பிடித்து தங்கி உணவகங்களில் சாப்பாட்டைப்பார்த்துக்கொண்டோம்.
நேருவின் கனவு நகரம் சண்டிகர்
முழுக்க முழுக்க    திட்டமிட்டு திட்டத்தை செயல் படுத்திக் கட்டப்பட்ட ஒரு ஒழுங்கான நகரம். தரைத்தளம், முதல் தளம் இதற்கு மேல் கட்ட அனுமதி கிடையாது. வீடுகள் ஒரு தெருவில் ஒரே மாதிரி இருக்கும்.பெரிய பெரிய சன்னல்கள் கம்பியில்லாமல். .தங்கள் விருப்பத்திற்கு யாரும் பெட்டிக்கடை பீடாக்கதை டீக்கடை போட முடியாது. சீராக அமைக்கப்பட்ட சாலைகள் .ஆங்கங்கே பூங்காக்கள் செயற்கை நீருற்றுக்கள்.  ,,,கடைகளுக்கு ,அலுவலங்களுக்கு தனித்தனி வளாகங்கள்.,நகருக்குப் பெருமை சேர்க்கும் கல் பூங்கா என்று சண்டிகரின் பெருமையை சொல்லிக்கொண்டே போகலாம்.
இதையெல்லாம் தாண்டி நான் அங்கே உணர்ந்தது ஒரு வெறுமை,ஒரு உயிர் ஓட்டம் இல்லாமை. வீதிகளில் கூட்டம் பரபரப்பு எதுவும் இருக்காது.. இருட்டும்போது ஊர் அடங்கி விடும் கண சோர்வடையச்செய்யும் ஒரே மாதிரி வீடுகள், ஒரு தீப்பெட்டி வாங்கக்கூட குறிப்பிட்ட இட்டதிற்குத்தான் போக வேண்டும் இதெல்லாம் பார்க்க எனக்கு அலுப்புத்தட்டியது..
சண்டிகர் நகரம் பஞ்சாப் ஹரியாணா என்ற இரு மாநிலங்களின் தலை நகர் என்பதும் அந்த நகரம் ஒரு தனி யூனியன் பிரதேசம் என்பது எல்லோரும் அறிந்த ஒன்றுதான்.
சண்டிகரில் எனக்கு மிகவும் பிடித்த்து அங்கு கிடைக்கும் ஐஸ்க்ரீம்.நம் ஊர் ஆவின் போல் அங்குள்ள அரசு பால் நிறுவனம் விற்பனை செய்யும் ஐஸ்க்ரீம் அளவிலும் சுவையிலும் நிறைவாகாவும் விலை மிக மலிவாகவும் இருக்கும். அதற்கடுத்து கேக் வகைகள்.அங்குள்ள இந்தியா காபி ஹௌசில் சுவையான காபி , தோசை இட்லி கிடைக்கும்.
பயிற்சிக் கூடம் தொடங்கி வகுப்புக்கள் ஆரம்பிப்பதில் சில பல நடைமுறைச் சிக்கல்கள், விடுதி வசதி  வேண்டும் என்று வகுப்பைப் புறக்கணித்த ஊழியர்கள் போன்ற பல புதிய அனுபவங்கள். இதெல்லாம் தமிழ் நாட்டில் கற்பனை கூட செய்ய முடியாதவை.
எங்கள் வங்கி ஊழியர் ஒருவர் தவறுதலாகா அதே வளாகத்தில் அமைந்த வேறு வங்கி பயிற்சிக் கூடத்திற்குப் போய் சில மணி நேரம் கழித்து தவறை உணர்ந்து வந்தது ஒரு வேடிக்கை.
முதன் முதலில் லேசான நில நடுக்கத்தை நான் உணர்ந்தது சண்டிகரில்தான்..திடீரென்று மேசைகள மெதுவாக ஆடுவதையும் குவளையில் உள்ள நீரில் அதிர்வலைகள் உண்டாவதையும் உணர்ந்திருக்கிரேன்..
குளிர்காலத்தில் மின் விசிறிகளின் இறக்கைகளை கழற்றி வைத்து விடுவார்கள் . அப்படிச் செய்யா விட்டால் அவற்றில் ஈக்கள் முட்டையிட்டு நீக்க முடியாத கறை படிந்து விடுமாம்.
சண்டிகரில் குறுகிய காலமே பணியாற்றியதால் இந்தப்பகுதியும் விரைவில் நிறைவுருகிறது.
இ(க)டைச்செருகல் : இந்தப் பகுதியை நிறைவு செய்த பின் மனதில் ஒரு எண்ண ஓட்டம், ஏன் சண்டிகர் அவ்வளவு ஒழுங்காய்  வடிவமைக்கப்பட்ட ஒரு நகர் அலுப்பூட்டுவதாய்த் தோன்றியது? ஒழுங்கு என்பதே நமக்குப் பிடிக்காத,ஒத்து வராத ஒன்றா? இது போல் பல வினாக்கள
இது பற்றி ஒன்றிரண்டு செய்திகளைப் பார்ப்போம்.பொதுவாகத் திருமணத்திற்கு பையனைத் தெரிவு செய்யும்போது அவன் தன மத ஒழுக்கப்படி குடுமியோ தாடியோ வைத்திருந்தால் அதற்காகவே அவன் பெண்ணாலும் பெண்ணின் பெற்றோராலும் நிராகரிக்கப்படும் வாய்ப்புகள் மிக மிக அதிகம்..
அதே போல் ஒருவர் தொழுகை வணக்கம் இவற்றை ஒழுங்காகக் கடைப் பிடித்தால் அவர் ஒரு வித்தியாசமான பிறவியாகக் கருதபபடுவார்
ஒரு பெண் தன் கணவனிடம் புகைத்தல் போன்ற தேவையற்ற பழக்கங்கள் இருந்தால் பெரிய எதிர்ப்புத் தெரிவிக்க மாட்டார்.. ஆனால் கணவன் யோகா தியானம் போன்ற ஒழுங்குகளைக் கடைபபிடித்தால் பெண்களுக்குப் பெரும்பாலும் பிடிக்காது..
இவ்வளவு ஏன் நாம் எல்லோரும் இறைவன் வகுத்த ஒழங்கு முறையை மீறிய உலகின் முதல் மனிதரும் முதல் நபியுமான ஆதம் (அலை) அவர்களின் மக்கள்தானே !.
ஆதம் (அலை) அவர்களின் வாரிசான மனித இனத்தின்  மனம் ஒழுங்கை எதிர்த்து ஒழுங்கீனத்தை நாடுவதும் இயற்கைதானோ !  
பயணம் தொடரும்
.




Monday, 1 February 2016

வாழ்க்கைப் பயணமும் வங்கி அனுபவங்களும்

   4. குதிரைகளைப்  பறக்க விடுவோமா !


கடந்த மூன்று பகுதிகளில் தொடர்ந்து என் வாழ்க்கையைப் பற்றிப் படித்தவர்களுக்கு சலிப்பு ஏற்படாமல் இருக்க ஒரு சிறிய கதை
இந்தக்கதையும் என் வாழ்வில் ஒரு பகுதிதான். பீகாரில் பணியாற்றிக்கொண்டிருந்தந்தபோது வங்கிப் பயிற்சிக் கூடத்தில் பணியாற்ற தேர்வு செய்யப்பட்டேன்.. அதற்காக  பெங்களூரில் பதினைந்து நாட்கள் கடுமையான பயிற்சி – பயிற்சியாளர்களுக்கான பயிற்சி கொடுத்தார்கள்.. நிறைய பொருட் செலவில் வெளியில் இருந்து நிபுணர்கள் வரவழைக்கப்பட்டு பயிற்சி அளிக்கப்பட்டது.                                               அந்த வகையில் மும்பையில் இருந்து வந்த ஒரு நிபுணர் சொல்லிய  சிறு கதையை உங்களுடன் பகிர்ந்து கொள்கிறேன். உங்களில் சிலருக்கு இந்தக் கதை ஏற்கனவே தெரிந்திருக்கலாம். பரவாயில்லை.தொலைக் காட்சியில் எத்தனையோ தொடர்கள்,,திரைப்படங்கள்,பாடல்கள்,விளம்பரங்களைத திரும்பத் திரும்ப அலுக்காமல் பார்க்கிறோம்.. ஒரு நல்ல கதையை திரும்பக் கேட்பதில் தவறில்லை.
ஒரு அரசவை.  மதி மந்திரி,.ஐம்பெரும் குழு, எண்பேராயம் சூழ்ந்திருக்க மன்னர் அரியணையில் வீற்றிக்கிறார்..பெரிய பிரச்சனைகள் ஒன்றும் நாட்டில் இல்லாத ஒரு நல்ல ஆட்சி. எனவே அரசவை கூட்டத்தில் விவாதம் சூடு பிடிக்கவில்லை .                                                அரசனுக்கு திடீரென ஒரு எண்ணம் –சற்று வித்தியாசமான ஒன்று.தன சேனைத்தளபதியிடம் “நம் குதிரைப்படையில் எத்தனை குதிரைகள் இருக்கின்றன ? “” என்று வினா தொடுத்தார். “மன்னர் மன்னா ஆயிரத்திற்கு மேல் உள்ளன” என்று தளபதி பதிலுரைத்தார்.. அடுத்த கேள்வி “அதில் சிறந்த குதிரை எது?” “நம்மிடம் அரேபிய வெள்ளைக்குதிரை ஒன்று இருக்கிறது. அது நம் படையில் மட்டுமல்ல.உலகத்திலேயே சிறந்த குதிரைகளில் ஒன்று மன்னா”
“அந்த சிறந்த குதிரையை உடனே அரசவைக்கு கொண்டு வரச் சொல்லுங்கள்” “மன்னர் மன்னா குதிரை அரசவைக்கா ? எதற்கு மன்னா ?“” “கேள்விகள் வேண்டாம் சொன்னதைச் செய்யுங்கள் “ என்று அரச கட்டளை.
ஒரு வழியாக மிகச் சிரமத்துடன் குதிரை அரசவைக்கு கொண்டு வரப்பட்டது. அது மிரண்டு ஓடாமல் இருக்க பத்து குதிரை வீரர்கள், அரசவையை அசுத்தம் செய்து விடதிருக்க ஏற்பாடுகள் என்று பலமுனை பாதுகாப்பு .
மன்னர் தன் திரு வாயைத்திறந்தார் “இதோ உங்கள் முன்னே நிற்பது சாதாரணக் குதிரை அல்ல. உலகிலேயே மிகச் சிறந்த குதிரை என்று நம் தளபதி தெரிவிக்கிறார் உங்கள் திறமைக்கு ஒரு அறைகூவல் .இவ்வவளவு சிறப்பு மிக்க இந்தக் குதிரையை பறக்க வைக்கவேண்டும்.யார் இந்த அறைகூவலை ஏற்றுக்கொள்ள முன் வருகிறீர்கள்? “
இது என்ன விபரீத ஆசை ! குதிரையைப பறக்க வைப்பதா !என்று எண்ணிய அனைவரும் மன்னரின் பார்வை தம் மேல் விழாமல் இருக்க சட்டென்று தலையைக் குனித்து கொண்டார்கள்.
ஏதோ ஒரு சிந்தனையில் இருந்த மதிமந்திரியின் கண்களும் மன்னரின் கண்களும் சந்தித்துக்கொள்ள “  மந்திரியாரே நீர்தான் இந்த வேலைக்குப் பொருத்தமானவர்.. இந்தக் குதிரையைப பறக்க வைக்க வேண்டும்” என்றார் மன்னன்.”மன்னா குதிரை எப்படிபறக்கும்? அதுவும் நான் எப்படி?
அரசர் அனல் பறக்கும் குரலில் பேசினார் “இது அரசகட்டளை .இந்தப் பொறுப்பை நீர் ஏற்க மறுத்தால்  உமது தலை துண்டிக்கப்படும்”
“மன்னர் சொன்னால் சரியாகத்தான் இருக்க வேண்டும் . நான் ஒப்புக்கொள்கிறேன் மன்னா “ என்றார் மந்திரி.”.
“நல்லது! உமக்கு ஒரு ஆண்டு கால அவகாசம் தருகிறேன். இந்தக் ஒரு ஆண்டு காலத்தில் நீர் அரசவைக்கு வரவேண்டியதில்லை. குதிரைக்கும் உமக்கும் ஆகும் செலவை அரசாங்கக் கருவூலத்தில் பெற்றுக்கொள்ளலாம்.. ஓராண்டுக் கால இறுதியில் குதிரை பறக்க வேண்டும் .இலையேல் உம்தலைதுண்டிக்கப்படும் “என்றார் மன்னர்“மிக்க மகிழ்ச்சி மன்னா விடை பெற்றுக்கொள்கிறேன் “ என்றார் மதிமந்திரி. அரசவை கலைந்தது. .மந்திரி தன் இல்லம் நோக்கிச் செல்ல அவர் பின்னல் குதிரை அதற்குரிய காவலாளிகள் செல்ல அது போக ஒரு பெருங்கூட்டம் அமைச்சரைப பின் தொடர்ந்து சென்று துக்கம் விசாரிக்க ஆரம்பித்தது.                     என்ன மந்திரியாரே எப்படி இதற்கு ஒப்புக் கொண்டீர் ? குதிரையாவது பறப்பதாவது! இதென்ன தேவதைக் கதையா அல்லது மந்திர வித்தையா !அனாவசியமாக உயிரை இழக்க அசட்டுத்தனமாக சம்மதித்து விட்டீரே !” என்று பலவாறாக உண்மையான ,பொய்யான ,நடிப்பான கரிசனங்கள்”
எல்லாவற்றையும் காதில் வாங்கிக்கொண்ட மந்திரி அவர்கள் பேசி ஓய்ந்ததும் பதில் பேசினார்.                                           “இந்தப் பணியை ஒப்புக்கொண்டதில் எனக்கு எந்த வித வருத்தமும் கிடையாது. ஒப்புக்கொள்ள மறுத்திருந்தால் இன்றே மன்னர் என் தலையைததுண்டிக்க ஆணைஇட்டிருப்பார். எனவே குதிரையைப் பறக்க வைக்க நான் ஒத்துக்கொண்டதால் எனக்கு ஒரு ஆண்டு காலம் –முன்னூற்று அறுபத்தி ஐந்து நாட்கள் வாழ்வு கிடடைதிருக்கிறது .இந்த ஒரு ஆண்டில் எவளவோ நிகழலாம்.ஒன்று நானே இயற்கை மரணம் அடையலாம் .அப்போது எனக்கு தண்டனை கிடைக்காது.இரண்டு நான் கொடுக்கும் கடும் பயிற்சியினால் குதிரை இறக்க நேரிடலாம். அப்போதும் என்னைத் தண்டிக்க முடியாதுமூன்று மன்னர் நீடூழி வாழ்க ஒரு வேளை மன்னருக்கு ஏதாவது நிகழ்ந்து விட்டால் ! அப்போதும் நான் தண்டனையிலிருந்து விலக்குப் பெறுவேன்.
இதற்கெல்லாம் மேல் யார் கண்டது இறையருளால் குதிரையும் பறந்தாலும் பறக்கலாம்!.அப்படிப் பறந்தால் எனக்கு பரிசு பாராட்டு கிடைக்கும் “
இத்தகைய ஆக்க பூர்வமான நேர்மறைச் சிந்தனைகள்  நம் ஆழ் மனதில் பதிந்து விட்டால் எந்த ஒரு சிரமமான பணியும் ஒரு வேடிக்கை விளையாட்டாக. ஒரு இனிய பொழுது போக்காக ஆகி விடும்
 மனக் குதிரையைப் பறக்க விட்டுப் பாருங்களேன்
இடையே கதைகள் துணுக்குகளுடன்         பயணம் தொடரும்







Monday, 25 January 2016

வாழ்க்கைப பயணமும் வங்கி அனுபவங்களும்



ஆட்டோ கிராபோ ஆட்டோ பயோக்ராபியோ  எழுதும் அளவுக்கு நான் பெரிய டைரக்டரும் இல்லை சரித்திர நாயகனும் இல்லை இருந்தாலும் முப்பதுக்கும் மேற்பட்ட ஊர்களில் வாழ்ந்த வாழ்க்கையையும், ஏழு மாநிலங்களில் பதினெட்டு இடங்களில் பணி புரிந்த அனுபவங்களையும் பகிர்ந்து கொள்ள எண்ணியே இந்த முயற்சியில் இறங்குகிறேன்.
எங்கு எப்படித் துவங்குவது என்பதிலேயே சிறு குழப்பம் பிறப்பில் ஆரம்பித்து வரிசையாக எழுதினால் எதோ வரலாற்றுப் பாடம் போல் அலுப்புத் தட்டும்.அதனால் எனக்குத் தோன்றிய ஒரு வரிசையில் எழதுகிறேன்.
1ஆம்பூர்
என்ன பிரியாணி வாசம் மூக்கைதுளைக்கிறதா? அம்மா இங்குதான் பிரியாணி செய்யக் கற்றுக்கொண்டார்கள் எங்கள் உற்றார் உறவினர்களில் முதலில் பிரியாணி செய்யத்தெரிந்தவர் என்ற பெருமையையும்அம்மாவுக்கு ஆம்பூர் வாங்கிக் கொடுத்தது மேலும் விடுமுறைக்கு ஆம்பூரில் எங்கள் வீட்டுக்கு வந்த மாமா பையனை பிரியாணி வேண்டவே வேண்டாம் என்று அலறும் அளவுக்கு பிரியாணி உபசரிப்பால் திணற அடித்த ஊர் ஆம்பூர் .
போதும் என்னும் அளவுக்கு பிரியாணி புகழ் பாடியாயிற்று. இனி வேறு செய்திகளைப் பார்ப்போம். அப்பா நகராட்சி ஆணையர். அந்த ஊரில் சிறுபான்மை இனத்தைச சேர்ந்த முதல் ஆணையர் என்பதால் பெரும் மதிப்பும் மரியாதையும் காண்பித்தார்கள்.மிகப் பெரிய தொழில் அதிபரின் வீட்டுக்கு எதிரில் விசாலமான எங்கள் வீடு.
தொழில் அதிபர் வீட்டில் இருந்து தினமும் மனோரஞ்சிதப்பூ கொடுத்து விடுவார்கள். அந்தப்பூவின் அழகிய பசுமை நிறமும் வடிவமும் இனிமையான மெல்லிய நறுமணமும் அறுபது ஆண்டுகள் கழித்தும் என் நெஞ்சில் நிறைந்து நிற்கின்றன.அதே போல் நாவிலும் மனதிலும் இனிப்பது பால் ஐஸ்.தெருவில் மூன்று பைசாவிற்கு விற்கும். இளஞ்சிவப்பு நிறத்தில் ஒரு கேக் அளவில் நல்ல சுவையும் மணமும் கொண்டிருக்கும். அதை பாலில் கலந்து குடித்தால ரோஸ்  மில்க் குடித்தது போல் இருக்கும்.
சைவ உணவு அந்தப்பகுதி மக்களுக்கு அரிதான் ஒன்று. வாரத்தில் ஏழு நாளும் தினமும் மூன்று வேளையும் அசைவம்தான். அதிலும் குறிப்பாக கறிதான்.ரசம், சாம்பார் இதெல்லாம் ஏன் மோர் கூட  அவர்கள் கேள்விப்படாத உணவுகள். சுற்றுப்பயணம் செல்வதற்காக எங்கள் வீட்டில் தயிர் சோறு செய்து தொட்டுக்ககொள்ள முழுப்பயிறு புளிக்குழம்பு சுண்ட வைத்து வைத்திருந்தார்கள் அம்மா . அந்தக் குழம்பை ருசி பார்த்த அண்டை வீட்டார் அதன் சிறப்பான சுவை பற்றி அக்கம் பக்கத்தில் தெரிவிக்க பல வீடுகளில் இருந்து மிக உயர்வான உணவு வகைகளைக் கொடுத்தனுப்பி பதிலுக்கு அந்த சுண்ட வைத்த புளிக்குழம்பை வாங்கி சுவைத்துப் பாராட்டியது ஒரு சரித்திரம்..
வெள்ளிகிழமையன்று கூட்டுத் தொழுகைக்காக சிறப்புக்குளியல் குளித்து நல்ல ஆடைகள் அணிந்து நறுமணம் பூசிப் புறப்படுவதும் நெய்சசோறு குருமா செய்வதும் ஒவ்வொரு வெள்ளியும் பெருநாள் போல் சிறப்பாக இருக்கும்..
தியாகத் திருநாளாம் பக்ரீத்துக்கு எல்லா வீடுகளிலும் ஆடு வெட்டுவார்கள். அதனால் சாக்கடையெல்லாம் சிவப்பாகி விடும்..ரம்சான் எனப்படும் ஈகைத் திருநாளும் அதற்கு முன் நோன்பு நோற்கும் ஒரு மாதமும் ஊரே திருவிழாக் கோலம் பூண்டிருக்கும்.
நாங்கள் வசித்த பகுதியில் சில சமூகக் கட்டுப்பாடுகள்  இருந்தன .பெண்கள்முகத்திரை இல்லாமல் வெளியே வரக்கூடது.அனாவசியமாக வீட்டிலிருந்து வெளியே போகக்கூடாது. வயது வந்த பெண்கள் பள்ளிக்கு போகக்கூடாது. மின் துறை, தொலைபேசித் துறை ஊழியர்கள் முன்னறிவிப்பு இல்லாமல் கம்பங்களிலோ உயராமன இடங்களில் ஏறக்கூடாது.தப்பித்தவறி அறிவிப்பின்றி ஏறி விட்டால் தண்டிக்கப்படுவர்.
ஆம்பூரில்தான் நான் ஆரம்பப்பள்ளிக் கல்வியைத் தொடங்கினேன். எனக்கு ஆறு வயது இளைய என் ஒரே தம்பி சகாபுதீன் பிறந்ததும் இந்த ஊரில்தான்(நாற்பத்தி ஐந்து ஆண்டுகள் கழித்து என் இரண்டாவது பேத்தி பிறந்ததும் ஆம்பூரில் உள்ள ஒரு மருத்துவ மனையில் என்பது கொசுறு) .
அந்த ஊரில் உருது மொழி பேசுபவர்கள் அதிகம். ஆனால் உருது எழுதப் படிக்கத் தெரிந்தவர்கள் குறைவு.மேலும் சில தலைமுறைகள் முந்திய முதியவர்களுக்கு உருது பேசவும் தெரியாது,.தமிழ்தான் தெரியும் என்பது நான் பின்னால் கேள்விப் பட்ட செய்தி.
ஆம்பூரின் தனிச்சிறப்பு விருந்தோம்பல்.நோன்பு திறக்க அவர்கள் வைக்கும் உணவு வகைகள் நம்மை திகைக்க வைக்கும்.
மொத்தத்தில் ஆம்பூர் என்றால் விருந்தோம்பல் உபசரிப்பு பிரியாணி
iஇந்தத் தொடரின் முதல் பகுதி இது. மேலும் எனக்கு ஓராளவு விபரம் அறியும் பருவம் பற்றிய பகுதி இது. நான் மூன்றாவது தலைமுறையைப் பார்த்து விட்டேன். என் உடன் பிறப்புகள் நான்காம் தலைமுறையைப் பார்த்து விட்டார்கள்
அந்த இளைய தலைமுறையினர் புரிந்து கொள்வதற்காக எங்கள் குடும்பம் பற்றியும் அதோடு இணைந்த அந்தக் கால வாழ்கை முறை பற்றியம் சில செய்திகளைத் தெரிவிக்க, எண்ணுகிறேன்..
அந்தக்கால கட்டத்தில் குடும்பம் என்றால் நிறைய பிள்ளைகளோடு பெரிதாகத்தான் இருக்கும். எங்கள் குடும்பமும் அதற்கு விதி விலக்கில்லை.. .வீட்டிற்கு உற்றார் உறவினர் அடிக்கடி வந்து போவார்கள்..சமையலை பெரிய வேலையாகவோ விருந்தோம்பலை பெரிய செலவாகவோ யாரும் எண்ணியதில்லை..கல்வி,மருத்துவச்செலவு யாருக்கும் பெரிய பாரமாகத் தாக்கியதில்லை.உள்ளூர் பயணம் என்பது பெரும்பாலும் நடைதான்,அதிலும் மாணவர்களுக்கு (பள்ளி, கல்லூரி) சைக்கிள் கூட பெரிய ஆடம்பரம்தான். தனிக்கல்வி நோட்ஸ் இவை ஏளனப் பொருட்களாளாக இருந்தன.குளியல் அறை கழிப்பறை வீட்டின் பின் புறம்தான் இருக்கும். தொலைக்காட்சி,மிக்சி கிரைண்டர் வாஷிங் மெஷின்கணினி ,வலைத்தளம்,கைபேசி கட்செவி போன்றவை கிடையாது . மின் விசிறியே மிக அரிதாக அதுவும் ஒரு வீட்டில் ஒன்றுதான் இருக்கும்..கிணறுதான் நீர் ஆதாரம்.மோட்டார் கிடையாதுசிற்றூர் ,சிறிய நகரங்களில் குளிக்க குளம், ஆறு இருக்கும் எனவே பெரும்பாலும் நீச்சல் தெரியாத ஆண் பெண்கள் கிடையாது.
இரவு ஒன்பது மணிக்குப் படுத்து காலை ஆறு மணிக்கு எழுவோம்.. வீட்டுப் பாடம் படிக்க அரை அல்லது அதிகமாகப்போனால் ஒரு மணி நேரத்துக்கு மேல் ஆகாது. தேர்வு நேரங்களில் காலை ஐந்து மணிக்கு எழுவோம்.இரவு கண் விழித்தல் கிடையவே கிடையாது
இதெல்லாம் உங்கள் தலை எழுத்து. இதைச்சொல்லி எங்களை ஏன் போர் அடிக்கிறீர்கள் என்று என் பேரன் பேத்திமார் கேட்பது காதில் விழுகிறது. இன்றுள்ள பெரும்பாலான உடல் மனம் சார்ந்த பிரச்சனைகளுக்குக் காரணம் நமது வாழ்க்கைமுறை , மிகச்சிறிய குடும்பங்கள் கல்வி முறை இவற்றோடு எதையும் பொருளாதார நோக்கில் பார்க்கும் மனப்பாங்குதான் என்று மருத்துவ,மனவியல் வல்லுனர்கள் அறுதியிட்டுக் கூறுகிறார்கள்.
இனி இது போல் இடையூறுகள் கூடிய மட்டும் இல்லாமல்               

பயணம் தொடரும்

 .             .


 


Saturday, 17 October 2015



இக்பால்

அப்துல் ரகுமான் –பெயருக்கேற்ப அன்பும் இரக்கமும் மிகுந்தவர்  .நேர்மை இறையச்சம் துன்புறுபவர்களுக்கும் நலிந்தவர்களுக்கும் வலியச் சென்று உதவும் ஈகை உள்ளம்..என்று மிக நல்ல மனிதராகத் திகழ்ந்தார்
நல்ல குடிப்பிறப்பு ,பட்டப்படிப்பு நல்ல குடும்பத்தைச்சேர்ந்த நல்ல வாழ்க்கைத்துணை என இனிமையான இல்லறம்..பட்டப்படிப்பு முடிந்தவுடன் திருமணம் அடுத்த ஆண்டே ஒரு பெண் குழந்தை அந்தப்பெண்ணுக்கு பதினெட்டு வயதில் திருமணமாகி அடுத்த ஆண்டே ஒரு குழந்தையைப் பெற நாற்பது வயதிலேயே பேரனுக்குத் தாத்தவாகி விட்டார் ரகுமான். பெண் குழந்தைக்குப்பின் சில ஆண்டுகள் சென்று ஒரு ஆண் குழந்தை
குடுமபத்தொழிலான பீடி இலை வணிகத்தை இவரும் தொடர்ந்து செய்தார்.. தரமான பொருள், குறைந்த லாபம் என்று நேர்மையான முறையைக் கைகொண்டதால் வணிகம் செழிப்பாக இருந்தது. குறிப்பாக கடன் வாங்குவதும் கொடுப்பதும் சொந்த  வாழ்க்கையிலும்  இல்லை வணிகத்திலும் இல்லை என்பதில் உறுதியாக் இருந்ததால் வாழ்கை சீராக அமைந்தது.. வங்கியில் அனுமதிக்கப்பட்ட அதிகப்பற்றுக் கணக்கைக் கூட இதுவரை பயன்படுத்தியது இல்லை..
இப்படித்தெளிந்த நீரோடை போல் ஓடிகொண்டிருந்த வாழ்க்கையில்  எதிர் பாராத சுழல்கள் சூழ்ந்தன
பீடி இலைகளை மொத்த வணிகர்களிடம் கொள்முதல் செய்து ஓரளவு லாபம் வைத்து விற்பதுதான் ரகுமானின் குடும்ப வழக்கமாக இருந்தது. இதற்கு மாற்றாக வணிக நண்பர் ஒரு ஆலோசனை சொன்னார்.
மொத்த வணிகர்களிடம் கொள்முதல் செய்வதை விட பீடி இலை விளையும் வட மாநிலங்களுக்கு போய் நேரடியாகப் பார்த்து வாங்கினால் விலை மிக மலிவாக இருக்கும் என்று சொன்னார். சிந்தித்துப் பார்த்தால் நல்ல ஒரு கருத்தாகத்தான் பட்டது ரகுமானுக்கு.


அதற்கான ஏற்பாடுகளைக் செய்து பணம் ஓரளவு திரட்டிக் கொண்டு தன் நண்பருடன் பயணம் மேற்கொண்டார்.. மாநில அரசே பீடி இலைகளே விற்பதால் ஓரளவு நம்பி வாங்கலாம் என்று நண்பர் சொன்னார்.
அரசு நடத்திய ஏலத்தில் பங்கேற்று தேவையான பீடி இலைகளை வாங்கிய ரகுமானுக்கு மிகவும் திருப்தியாக இருந்தது. உள்ளுரில் வாங்கும் விலையில் கிட்டதட்ட பாதி விலைக்கு பொருள் கிடைத்ததில் மனம் மகிழ்ந்த ரகுமான் இறைவனுக்கும் வணிக நண்பருக்கும் நன்றியைத் தெரிவித்தார்.
வந்த வேலை இனிதே முடிந்தது. இனி பீடி இலைகளை பக்குவமாகப் பொதியாக்கி தொடர் வண்டியில் ஏற்றி விட்டு ஊருக்குப் பயணம் மேற்கொள்ள வேண்டியதுதான்.
இந்தத் தருணத்தில்தான் ஒரு அதிர வைக்கும் உண்மை தெரிய வந்தது.. அரசிடம் வாங்கிய பீடி இலைகளின் பெரும்பகுதி மிகத் தரத்தில் தாழ்ந்தவை; விலை போகாதவை. கலங்கிப்போன ரகுமான் நண்பருடன் அரசு அதிகாரிகளைச சந்திக்க விரைந்தார்..நீண்ட காத்திருப்பிற்கு பிறகு உயர் அதிகாரியை சந்திக்க முடிந்தது. அவர் தெளிவாகவும் சுருக்கமாகவும் சொல்லிவிட்டார்.:”இதெல்லாம் சரக்கு வாங்குமுன்பே சரி பார்த்திருக்க வேண்டும்.. எப்பொழுது இலைகள் உங்கள் வசம் வந்து விட்டதோ எங்களுக்கு எந்தப் பொறுப்பும் இல்லை.”     
குழம்பி நின்ற ரகுமானுக்கு அங்கிருந்த உள்ளூர் வணிகர்கள் ஆறுதல் கூறினார்கள்..”இதெல்லாம் சாதாரணமாக நடப்பதுதான். நீங்கள் நேரடிக்கொள் முதலை தவிர்த்து உள்ளூர் தரகர்கள் மூலம் போயிருக்க வேண்டும். அவர்கள் கேட்கும் தரகு ஒரு நல்ல தொகையாக இருந்தாலும் அவர்கள் அனுபவமும் பழக்கமும் இத்தகைய பெரும் இழப்பைத் தவிர்த்திருக்கலாம்” என்று சொன்னார்கள்.




நிலைமை கை மீறிப் போனது தெளிவானது ரகுமானுக்கு.. இனி அடுத்து என்ன செய்வது என்ற கேள்வி மனதை வாட்டத் தொடங்கியது.
இந்த இழப்பை புத்திக்கொள்முதல் என்று எண்ணிக்கொண்டு பேசாமல் ஊர் போய்ச் சேருங்கள் என்றார்கள் சிலர்.
இன்னும் சிலர் இப்போது கூட தரகர்களை அணுகி அவர்கள் மூலமாக அரசு அதிகாரிகளிடம் முறையிடலாம் ஆனால் அதில் தரகு அன்பளிப்பு என்று பெருந்தொகை செலவழிக்க வேண்டியிருக்கும் என்றனர்.
நல்ல ஒரு வழக்கறிஞர் மூலமாக நீதி மன்றத்தில் முறையிடலாம் என்ற ஒரு கருத்தும் எழுந்தது. 
நீதி நேர்மை என்ற வாழ்கை நெறியில் வளர்ந்த ரகுமானுக்கு  ஆழ்ந்த நீண்ட சிந்தனைக்குப்பின்  நீதி மன்றத்தை அணுகுவதுதான் சரியென்று பட்டது.. உள்ளூர் வணிகர்கள் மூலம் ஒரு நல்ல வழக்கரறிஞரை அணுகினார்.
வழக்கறிஞர் ரகுமனைப்போல்  நேர்மையானவராக இருந்தார். தெளிவாகச்சொல்லி விட்டார் : “வழக்கு முடிய எவ்வளவு நாள் ஆகும் என்பதும் வழக்கின் முடிவு எப்படி இருக்கும் என்பதும் தெரியாது..என்னால் முடிந்த அளவுக்கு என் கட்டணத்தைக் குறைத்துக்கொள்கிறேன். ஆனால் நீதி மன்றச செலவுகள் நீங்கள் ஒவ்வொரு முறையும் வந்து போகும் செலவுகள் எல்லாம் தவிர்க்க முடியதவை. இவை எல்லாவற்றையும் கணக்குப்பார்த்து நீங்கள் முடிவெடுத்தால் வழக்குத் தொடர்ந்து விடலாம்”
திரும்பவும் சற்று நேரம் சிந்தித்துப் பார்த்து விட்டு வழக்குத் தொடரவே முடிவு செய்தார் ரகுமான். பாவம் நேர்மை நியாயம் என்றே வாழ்ந்து வரும் அவருக்கு சட்ட நடைமுறைகள் அவற்றின் காலவறை இல்லாத இழுத்தடிப்புகள் அதனால் ஏற்படும் செலவினங்கள் நேர விரயம் போன்றவற்றை பற்றி எண்ணிப்பார்க்கத் தோன்றவில்லை.. நாம் ஏதும் தவறு செய்யவில்லை அதனால் நமக்கு நீதி மன்றத்தில் விரைவில் நியாயம் கிடைக்கும் என்று எண்ணினார்.

வழக்குத் தொடரவே  நீண்ட நெடுங்காலம் பிடித்தது.  வழக்கறிஞர் கோடி காட்டியது போல் வழக்கு ஆண்டுகள் பல கடந்து ஓடிக்கொண்டே இருந்தது.
வணிகத்தின் முதல் கொள்முதலில் முடங்கி விட்டது, அதோடு தொடர்ந்து பல ஆண்டுகள் நீதி மன்றத்திற்கு அலைந்ததில் வணிகம் மிகவும் பாதிக்கப்பட்டு வருமானம் இல்லாத நிலைக்கு வந்து விட்டது.
இதற்கிடையில் குடும்,பத்தில் சில பல பிரச்சனைகள். மகளின் இரண்டாவது மகபேற்றில் ஏற்பட்ட சிக்கல்கள் மனைவிக்கும் மகனுக்கும் ஏற்பட்ட உடல் நலக்குறைவுகள் இவற்றால்,ஏற்பட்ட பொருளாதாரச் சிக்கல்கள் எல்லாம் சேர்ந்து ரகுமானை நிலை குலையச் செய்து விட்டன.
ரகுமானின் மாமனார் நல்ல வசதி படைத்தவர் நல்ல மனமும் கொண்டவர்.. ஆனால் மருமகனின் மனம் புண்பட்டு விடுமோ என்று அஞ்சி மௌனம் காத்து விட்டார்.
மேலும் ரகுமான் தனக்குள்ள பிரச்சனைகளை யாரிடமும்- மனைவியிடம் கூட தெரிவிக்கமாட்டார். பிறர் உதவியை நாடவும் மாட்டார்.
இப்படியே சிக்கல்கள் இறுகி இடியாப்பச்சிக்கலாகி குடும்பத்தை நடத்துவதே சிரமம் என்ற நிலை வந்து விட்டது/
இந்த இறுக்கமான சூழலில்தான் இக்பால் வருகிறார். இனிப்பகம் நடத்தி வந்த இக்பாலின் எண்ணம் பேச்சு செயல் எல்லாமே இனிமை இனிமை இனிமை. ரகுமானுக்கு ஒரே நெருங்கிய நண்பர் இக்பால்.நட்பென்றால் சாதாரண நட்பல்ல. எடுக்கவோ கோக்கவோ அளவுக்கு நெருக்கம். ரகுமான் மனம் விட்டுப் பேசுவது என்றால் இக்பாலிடம் மட்டும்தான்.
வெளி நாடு சுற்றுப்பயணம் சென்ற இக்பால் ஊர் வந்ததும் வீட்டுக்குப் போனாரோ இல்லையோ ரகுமானைப் பார்க்க ஓடி வந்து விட்டார்..நண்பபைப் பார்த்ததுமே எதுவுமே சரியாக இல்லை என்பதை உணர்ந்த இக்பால் ரகுமானைக் கூட்டிக்கொண்டு வெளியே பொய் விட்டார்.


பிரிந்தவர் மீண்டும் சேரும்போது அழுதால் கொஞ்சம் நிம்மதி. ரகுமான் அழுது முடியும் வரை பொறுமைகாத்தார் இக்பால். அழுது ஓய்ந்தவுடன் ஆறுதல் கூறி ரகுமானை மனம் திறந்து பேச வைத்து பொறுமையாக கவனமாக செவி மடுத்தார்.
ரகுமான் பேசி முடித்ததும் இக்பால் -- இவ்வளவு தூரம் சிக்கலை வளரவிடாமல் எனக்கு தொலை பேசியில் தகவல் தெரிவித்திருந்தால் நான்அடுத்த விமானத்தில் பறந்து வந்திருப்பேனே. உன்னை விட என் சுற்றுப்பயணம்என்ன எதுவுமே எனக்கு பெரிதல்ல – என்று சொல்லி விட்டு சரியாக ஐந்தே நிமிடம் சிந்தித்து விட்டு- சரி கவலையை விடு.. நீ நினைப்பது போல் இது ஒன்றும் அவிழ்க்க முடியாத முடிச்சல்ல என் மகள் திருமணத்துக்காக இருநூறு பவுன் நகை செய்து வைத்திருக்கிறேன். அது வெட்டியாக வங்கி பெட்டகத்தில் தூங்கிக் கொண்டிருக்கிறது.. என் மகளின் படிப்பு பற்றிய கனவுகளைப் பார்க்கும்போது இன்னும் பத்து ஆண்டுகள் ஆகும் போல் தெரிகிறது. அதை அப்படியே உன்னிடம் கொடுத்து விடுகிறேன், நீ அதை விற்பாயோ அதை வைத்துக் கடன் வாங்குவாயோ அதெல்லாம் உன் விருப்பம் உன் முடிவு..என்னைப் பொறுத்தவரை உன்னிடம் கொடுத்து விட்டால் அது உன் நகை. என் மகளுக்குத் திருமணம் கூடி வரும்பொது நீ அதே அளவு நகையோ தங்கமோ கொடுத்தால் போதும் இப்போதைக்கு இது நமக்குள் இருக்கட்டும் சமயம் பார்த்து நான் என் மனைவியிடம் சொல்லிக்கொள்கிறேன். இன்னும் மூன்று நாட்கள் வங்கி விடுமுறை. புதன் கிழமை காலை வங்கி திறந்ததும் உன்னையும் வங்கிக்கு அழைத்துக் கொண்டு போய் நகையை உன்னிடம் கொடுத்து விடுகிறேன் மற்ற விசயங்களை நாம் பிறகு விரிவாகப் பேசிக்கொள்ளலாம் என்று மிக இயல்பாக வா தேனீர் சாப்பிடலாம் என்பத போல் சொல்லி முடித்தார் . அது தான் இக்பால். எந்தச்சிக்கலையும் தன் சொந்தப் பிரச்சனையாகக் கருதி  சிந்தித்து ஒரு நல்ல தீர்வு கண்டு அதை முழு மனதுடன் செயல் படுத்தவும் செய்வார்.


ரகுமனுக்கு சற்று நேரத்திற்கு ஒன்றுமே புரியாத திகைப்பு.. காண்பதும் கேட்பதும் கனவா நனவா என்ற மயக்கம்.. இக்பால் சொன்னதின் முழு அர்த்தமும் அது தன் வாழ்வின் மிகப் பெரும் சிக்கலைத் தீர்த்து ஒரு மறு வாழ்வு மலரச் செய்யவிருக்கிறது என்பது சற்று நேரத்தில் புரிய தன்னை அறியாமல் ஓ என்று சிறிது நேரம் கண்ணீர் விட்டு அழுதார். பிறகு இறைவனுக்கு நன்றி சொல்லிவிட்டு நண்பனைக் கட்டி பிடித்து தன மகிழ்ச்சியையும் நன்றிப் பெருக்கையும் வெளிபடுத்தினார்..
எதுவுமே நிகழாதது போல் இக்பால் ரகுமானைத் தன் இனிப்பகதிற்கு அழைத்துச் சென்று உயர்வகை இனிப்புகள் நிறையக் கொடுத்து அவர் வீட்டில்கொண்டு விட்டு பிட்டுப் போனார்.
ரகுமானின் முகத்தில் நீண்ட இடைவெளிக்குப்பின் நிம்மதியையும் ஆனந்தத்தையும் கண்ட துணைவி இறையருளால் எதோ நல்லது நடந்திருக்கிறது என்று புரிந்து கொண்டார். நீண்ட நாட்களுக்குப் பிறகு ரகுமான் கவலையற்று உறங்கினார்..
பொழுது புலர்ந்ததும் ரகுமான் எழுந்து பள்ளி சென்று தொழுககயை முடித்து வீடு வந்து எட்டுமணியாளவில் சிற்றுண்டியை முடித்து விட்டு செயல் பட வேண்டிய வழி முறைகளைப் பற்றி சிந்திதுக் கொண்டிருந்தார். தரைவழித் தொலைபேசி ஒலிக்க எடுத்துப் பேசினார். பேசியது கமால் என்ற வணிகத்தொடர்பு நண்பர்.அற்ற குளத்து அரு பறவை போல ரகுமானின் துன்ப நிலை கண்டு பேச்சைக் கூடத் தவிர்த்தவர்.
அதை  எல்லாம் மறந்து ரகுமான் உணர்ச்சி பொங்கப் பேசினார். –“ நண்பா என் துன்பம் துயரம் எல்லாம் தீர்ந்து விட்டது. என் உயிர் நண்பன் இக்பால் கருகிப்போன என் வாழ்வுக்கு புத்துயிர் கொடுத்து விட்டான். இறைவன் அருளால் நான் விரைவில் என் பழைய செல்வா நிலையை அடைவேன் “
எதிர் முனையில் இரண்டே வார்தைகளுடன் தொடர்பு துண்டிக்கப்பட்டது..
-“இக்பால் இறந்து விட்டார்”


பின் கதை:
இக்பால் போனபின் தனக்கு வாழ்வே இல்லை என்பதுபோல் ரகுமான் உடல் தளர்ந்து மனம் சிதைந்து உருக்குலைந்து நடைப்.பிணமாகி விட்டார். ஆனால் எல்லாம் சில மாதங்கள்தாம்.
இக்பாலின் கடைசிப் பேச்சு அடிக்கடி நினைவுக்கு வர வாழ்வின் உண்மை நிலை பளிரென்று தெரிந்தது ரகுமானுக்கு..முதல் உண்மை முடங்கி கிடக்கும் சொத்துககளை வீண் கெளரவம் பாராமல விற்றால் நிறைய பணம் கிடைக்கும்.அது வணிகத்தை புதுப்பிக்க உதவும். இரண்டாவது இந்த மாதிரி இக்கட்டான சூழ்நிலைகளில் ஒரு மனித உதவி மிகவும் அவசியம்.
இதெல்லாம் எண்ண எண்ண மனதில் தெளிவும் துணிவும் பிறந்தது. தன மாமனாரை வீட்டுக்கு வரவழைத்தார். மகள் குடும்பத்துக்கு உதவி செய்யக் காத்திருந்த அந்த நல்ல மனிதர் ஓடோடி வந்தார். முதன் முறையாக மாமனாரும் மருமகனும் மனம் திறந்து பேசிக் கொண்டார்கள். தான் குடியிருக்கும் மிகப்பெரிய வீட்டை நல்ல விலைக்கு விற்றுத் தருமாரும் குடியிருக்க நல்ல ஒரு வீடு வாடகைக்குப் பிடித்துத் தரவும் வணிகத்தைப் புதுப்பிக்க ஒரு துணையாக இருந்து அறிவுரைகள். ஆலோசனைகள் கூறுமாறும் மாமனாரிடம் மருமகன் கேட்டுக் கொண்டார்.
மாமனார் சொன்னார்- வீட்டை நானே இன்றைய சந்தை மதிப்பிற்கு வாங்கிக் கொள்கிறேன்.நீங்கள் வீட்டைக் காலி பண்ணவும் வேண்டாம். ஒரு நீதமான மாத வாடகை கொடுத்து விடுங்கள். நிலைமை சரியானவுடன் அன்றைய சந்தை மதிப்பில் வீட்டைத் திரும்ப வாங்கிக்க்கொள்ளுங்கள்.. நீங்கள் அவசியம் என்று எண்ணினால்  இதை நமக்குள் ஒரு ஒப்பந்தமாக எழுதிக்கொள்ளலாம். இதன் மூலம் பத்திரச் செலவு மிச்சமாகும். மேலும் நான் வணிகப் பொறுப்புகள் அனைத்தையும் என் மக்களிடம் ஒப்படைத்து விட்டேன்..


 எனவே தேவைப்பட்டால் தினமும் உங்கள் வணிக நிறுவனத்துக்கும் மற்ற இடங்களுக்கும் செலவ்தில் எனக்கு ஒரு சிரமமும் இல்லை
அடுத்து வேலைகள் மட மடவென்று நடந்தன. முன்பை விட பன்மடங்கு கடுமையாக உழைத்து தன வணிக நிறுவனத்திற்கு மாமனார் துணையோடு புத்துயிர் ஊட்டினார். ஓரளவுக்கு நிலைமை சீரானவுட்ன் வழக்கை மேற்கொண்டு தொடரவேண்டம்  என்று எண்ணி அதை செயல்படுத்த வட மாநிலம் சென்றார் ரகுமான்..வழக்கறிஞரை சந்தித்தபோது அங்கு ஒரு அதிர்ச்சி
ஆனால் இந்த முறை இன்ப அதிர்ச்சி. வாங்கள் நானே உங்களை தொலை பேசியில் தொடர்பு கொள்ள எண்ணியிருந்தேன். என்று அகமும் முகமும் மலர வரவேற்ற வழக்கறிஞர் மேலும் சொன்னார்- வழக்கு உங்கள் பக்கம் தீர்ப்பாகும் போல், இருக்கிறது. அரசியல் வாதிகளும் அதிகாரிகளும் தொடர்ந்து செய்து வந்த பெரிய அளவிலான ஊழல் நீங்கள் தொடர்ந்த வழக்கால் நீதி மன்றத்தின் கவனந்திற்கு கொண்டுவரப்பட்டுள்ளது. ஒரு தனி விசாரணைக்குழு இது பற்றி ஆய்வு செய்து கொண்டிடுக்கிறது. தாமதமானாலும் உங்கள் பணம் உறிய இழப்பீட்டுத் தொகையுடன் திரும்பக் கிடைக்கும்.. உங்கள் நேர்மைக்கும் பொறுமைக்கும் இறை நம்பிக்கைக்கும் கிடைத்த மிகப் பெரிய வெற்றி இது.
இப்படி எல்லாம் கூடி வர மூன்றே ஆண்டுகளில் ரகுமான் தன பழைய நிலைக்கு மேல் உயர்ந்து விட்டார். வீட்டை மாமனாரிடம் இருந்து திரும்ப வாங்கி வீட்டிற்கும் தனது வணிக நிறுவனத்திற்கும் இக்பால் பேரை சூடி தன நன்றியைத் தெரிவித்தார். மேலும் நலிந்து போன வணிகர்களுக்கும் அவர்கள் குடும்பத்தினருக்கும் உதவி செய்ய தன சொந்தப் பணத்தில் ஒரு அறக்கட்டளை நிறுவி அதற்கும் இனிய நண்பன் பேரையே சூடி அவர் பெயர் என்றும் நிலைத்திருக்கச் செய்தார். இக்பால் குடும்பத்துக்கு உறு துணையாக நின்று வழி நடத்தினார்.     
  .              .----------------------------------------------------------------------------